(1) Yönetmeliğin 13 üncü maddesinde yer alan sınırlamaların saklı kalması ve şirketlerin yurt dışında bulunan şubelerinin ilgili ülke mevzuatı gereğince ayırdıkları teknik karşılıkları karşılayan varlıkların hariç olması kaydıyla, şirketler varlık ve yükümlülüklerin eşleştirilmesi prensibi çerçevesinde, Türkiye dışında bulunan risklerle ilgili olarak aşağıdaki sınıflandırma kapsamında yer alan yabancı varlıkları teknik karşılıklarına karşılık olarak gösterebilirler;
a) OECD’ye üye ülkelerin merkezi yönetimleri ile merkez bankaları ve Avrupa Merkez Bankasınca ihraç edilen sabit veya değişken getirili finansal varlıklar,
b) OECD’ye üye ülkelerde kurulu bankalarda bulunan vadeli ve vadesiz mevduat,
c) Müsteşarlıkça belirlenecek borsalara kote edilmiş hisse senetleri,
ç) OECD’ye üye ülkelerde ihraç edilerek bu ülkelerde işlem gören ve (a), (b) veya (c) bentlerinde belirtilen varlıklardan oluşan yatırım fonları katılma belgeleri,
d) OECD’ye üye ülkelerde bulunan gayrimenkuller.
(2) Şirket tarafından yatırım yapılacak teknik karşılıkları karşılayan yabancı finansal varlıkların seçiminde piyasa koşullarına göre nakde dönüşümü kolay ve riski az olanlar tercih edilir.
(3) Şirketler portföylerine alacakları teknik karşılıkları karşılayan yabancı finansal varlıkların, tâbi olduğu ilgili ülke mevzuatına göre borsada satışına ve bedellerinin transferine ilişkin kısıtlamaların bulunup bulunmadığını araştırmak zorundadır. Bu tür kısıtlamaları olan yabancı finansal varlıklar portföye alınamaz.
(4) Teknik karşılıkları karşılayan yabancı finansal varlıkların Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasınca alım satımı yapılan para birimleri üzerinden ihraç edilmiş araçlar olması şarttır.
(5) Şirket portföyüne, teknik karşılıkları karşılayan yabancı finansal varlıklardan yalnızca ikincil piyasada işlem görenler ve derecelendirmeye tabi tutulmuş olanlar alınır.
(6) Şirket portföyünde bulunan teknik karşılıkları karşılayan yabancı finansal varlıklar satın alındığı veya kote olduğu diğer borsalarda satılabilir.
(7) Teknik karşılıkları karşılayan yabancı finansal varlıklar içerisinde yer alacak hisse senetlerinin, Müsteşarlıkça belirlenen derecelendirme kuruluşları tarafından derecelendirilmesi ve Müsteşarlıkça kabul edilebilir en az derecelendirme notuna sahip olması şarttır. İlgili varlığın derecesini belirleyen belgeler şirket nezdinde bulundurulur.
(8) Teknik karşılıkları karşılayan ve yabancı ülkelerde bulunan gayrimenkullerin değerlerinin tespitinde uluslararası değerleme kuruluşlarının raporları esas alınır.